|
Paul Rohleder
Weiphilosophie
1.
Der Karle baut an guata Wei.
Bloaß duat er als a weng Wasser nei.
Des hat 'm ebber böas vergellt.
's Amtsgricht hat glei a Schtiewle bschtellt
mit so karrierta Eiseschtenglich
im Gfängnis — net fer lebenslänglich,
Die Zeit gäht rum. Der Karl däff raus.
Ziacht wieder nei sa eiches Haus.
Glei froacht der Nachber net grod fei:
No, Karl, wie gähts en jetzt deim Wei?'
Der Karle maant:’Ha dem gäats guat, i konns kaum fassa.
Mii hewwes eigschperrt, un den hewwes laafa lassa!'
2.
Der Hannes gäht in d' Krona nei
un bschtellt an Ingelfinger Wei.
Am Kocher wächst a guater Tropfa,
des häart mer scho am Flaschapfropfa —
wie der sou dumpf un kräftich knallt
un diaf im Herza widerhallt.
Sich! Wie er aus dem Fläschle rollt!
Er lefft nei's Gloos wie flüssichs Gold.
Gell, doa mechsch Aacha! Doa muasch glotza!
Fengsch awwer na erscht ou zu schloza
un beischt des Wei'le un schlucksch's no,
na singscht scho beinoh ,Holdrio!'
sou fei leffts aus em Maul in Moocha —
mit Worta läßt se des kaum soocha.
Es kitzelt wie mit Fedderlich
un wärmt in alla Äderlich.
Vom Hiira bis zum groaßa Zäh
duat's iiwerol woul un närcheds wäh.
Wer des net kennt, wer des net mooch —
was waas der scho von schäna Dooch!
Was waas der scho von guata Freind,
mit dena an der Wei vereint,
mit dena mer an Gaichel schlecht
un goldne Wörtlich derzua mecht!
Denn d' Zung mit guatem Wei betupfa,
duat leicht die schwerschta Zunga lupfa.
Was in da Herza schteckt, muaß raus.
Un des gait feina Ohraschmaus.
I glaab, mer kennt's ganz wouhl prowiera,
Halbschtumme uff dem Weeh z' kuiiera.
Was wettscht? Des Ding des dät gelinga,
der Maulfaulscht dät zmoal Reida schwinga,
un alles dät oudächtich horcha
wie in der Kärch am Sunndich Morcha.
Der Text wär freilich uubeschtimmt.
Wer wißt net grod, wuher er'n nimmt.
Mer wißt aa net, wunou er'n fiahrt
un ob er se vergaloppiart.
Denn Kerlich mit sou gschmierta Kehla,
die kenna aa a Moal krakehla.
Doch manchmoal haart mer manches besser
als wie vom gscheitschta Herr Professer.
Sou hockt der Hannes halt bom Wei,
na kummt aa der Herr Pfarrer rei
nach ara Sitzing oawets schpoat
mitsamt em Kärchagmeinderoat.
Nach langem Roata unn Schtudiera
miassa die Herra d'Gurchelschmieara.
Der Hannes maant: ,Kommt, kommt, nemmt Platz
ihr Herra iiwern Kärchaschatz!
Es braucht se näamer vor mer färcha,
i freß kann un dua kann verwärcha.
I dua ner mit mam Gläsle winka
un em Herr Pfarrer ’Prosit’ trinka.
Der Wei mecht guat; der Wei mecht reich!
Der Wei mecht mi so groaß wie eich!
I wär sunscht aaner von da Klenschta,
wenn e denn net hätt!
Oowets isch im Wärtshaus am schenschta
un morcheds im Bett!
3.
Die Läwwern uff der Summerseita —
wer des hat, hat e gfährlichs Leida!
Der Duerscht verfolcht en iiwerool,
bo Dooch un Noocht, durch Berch un Dool.
Er schleicht em noach uff Schritt un Tritt
un flüschtert leis ,I waaß, was d' witt!
I waaß was d' brauchscht un was der fehlt,
un was de dunderschlächtich quält!'
Er summt un singt sä schändlichs Liad:
,Witt net a weng ins Wartshaüs miit?'
Er bäbbert frech zum Fenschter rei:
Jakob, mochscht net a Värtele Wei?'
Er joomert hinterm Oufa viar:
,Wie gut war jetzt a Fläschle Biar!'
Er hockt am Diisch der Duarscht, der Prasser,
un secht: Jakob, a Zwetschgawasser
ghäart doch zum Schenschta uff der Welt,
un mer kou's ho fer billichs Geld —
un na vielleicht in guater Ruah
a Metzelsüpple noch derzua!
Komm, gönn der’s doch so oft wie d' kouscht!
Desch besser wie da saurer Mouscht!
Desch schenner wie da dreckets Haus!
Komm! Komm! Schtäh uff! Mer gähna aus!
Mer gähna aus un kähra ei!
Komm, Jakob! Ziach de! Des werd fei!'
Was will der Jakob doa noch macha?
Er muaß — mit Heila oder Lacha —
er muaß a weng nei's Gläsle gucka
un diaf un kräftich derzua schlucka.
Er muaß se ebbes eiverleiwa
un sou den bäase Duarscht vertreiwa
un se uff s nei dem Duarscht verschreiwa.
Sou gäht des Ding im Ringel:rum
bis d' Läwwern secht:,Mir isch jetzt z'dumm!
Duarscht, mach was d' witt! Mei Gschäft isch aus!
Jakob, du ziachsch in Friedhoff nausf
Die Läwwern uff der Summerseita —
wer das hat, hat a schrecklichs Leida!
4.
A Abschtinentler kährt wu ei
un trifft an alta Mou bom Wei.
A Bauragsicht mit graua Hoar
von sechzich oder siebzich Joahr.
,Sie werden sicher Herz und Magen
mit schwerem Wein nicht täglich plagen!'
,O naa! I ploach me net mit Wei!
Desch mei Arznei un dia schmeckt fei!
Mit mir gäht's abwärts im Galopp
wenn i a Moal kann Wei mäh hob!
Naa, schätz i, däat me Herz un Moocha
von Schtund ou dunderschlächtich ploacha.
Drum halt i me recht wacker drou.
Der Wei erhält an gsunda Mou!'
,Das meinen Sie. Der Alkohol
macht Menschen krank und sehr frivol!
Doch sagen Sie mir doch geschwind,
wie alt Sie sind.'
,Wie alt? Des gäht mi jetzt nix ou.
Uff all Fäll nodi ka alter Mou!
Wie alt? Wie alt? Saudumms Gesdinatter!
Im Newazimmer hockt mei Vatter
un gaichelt un trinkt Wei un Biar —
der waas genau, wie's schtäht mit miar.' ,
Wie? Das kann doch nicht möglich sein?
Ihr Vater lebt noch und trinkt Wein?
Ich muß ihn sehn, den alten Zecher,
bei Spiel und Becher.'
Er geht. ,Grüß Gott, uralter Mann,
der so im Wein gedeihen kann!
Ich bin gespannt, ob ich erfahre
Ihr Alter, Ihres Lebens Jahre,'
,Wie alt? Des gäht mi jetzt nix ou.
Uff all Fäll noch ka alter Mou!
Wie alt? Wie alt?-Saudumms Geplärr!
Set vorna hockt der alt Herr Pfarr
un trinkt a Gloos, daß en net friart —
der waaß, der hat me konfermiart!'
|