 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||||||||||||||||||||||
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
 |
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
|
 |
|||
|
Paul Rohleder
Hohenloher Plauderei
Wu alle Hase Hoosa sann un alle Hosa Housa — do haaßt's moch leicht: ,Kann nit verstahn! Ihr schwätzt ja wie d’Franzousa!' Jawoll, es isch a letze Schbroach, Was will i do scho soocha? Wer se von klaa net kennt un mooch, kou se zäerscht schlecht vertroocha.
Drum mach ner all zwaa Ohra uff un 's Herz derzua - na kou's net fähla, na kumsch so noach un noach scho druff: die Schbroach kummt aa aus Menschaseela.
's haaßt woll doa rum so manches anderscht wie in der Schdadt und was Gott wua. Wenn d' awwer sou durchs Ländle wanderscht, merksch: d' Milch kummt iiwerol von der Kuah.
Der Hahn - des isch bo uns a Geichel. Die Henne - isch bo uns a Hoa. Die Katzamullich fange Veichel. A rechter Huund kratzt nach samm Floah. Im Schdall do schtähna schaäne Geilich. Net weit 'dervou, ganz doggelich, wuselt a Dutzet junge Seilich un a poar klaane Moggelich. Im Keller lecha groaße Fässer, un drinna leit a guater Mouscht. Vom Lecha werd der Mouscht net besser. Hasch Duarst? - Trink ner so viel wie d' kouscht! Roat, was sann Eier? - Gaggelich ! Un junge Enten? - Waggelich! Un kleine Schweinchen? - Fackelich! Un faule Kerl sann Schlaggelich!
Am Schtrand von Kocher, Jagscht un Tauwer geit's anschtatt Mädchen lauter Maadlich. Wenn's schää sann, secht mer, sie sann sauwer, un alle troocha schaäne Klaadlich.
Die Buawe, des sann bäse Kerlich. Sie treiwa maschtens Lumberei, sann iiwerzwärch - doch net so gfährlich. Die Fleicheljohr sann ball vorbei. Zmoal sann die Kerlich Mannsleit worra. Weisbilder schtella d'Maadlich voar. Un äh die Maiabläamlich dorra gäht's Arm in Arm durchs Kärchatoar. Hat se der Pfarr na zammegewa, na geit's an Festschmaus lang un reich mit wacker Flaasch un ganze Krewa voll Gouloppa und Dortazelch.
Nadierlich däff der Weä net fähla. D’Mouschtfäßlich hewa Suimdich heit. Mer läbbert wenn se zwaa Vermähla un manchs Moal läbbert's wie net gscheit. Isch na der Feschtdoach guat verganga, verlangt der Werdich glei sa Reecht. In harta Schträng muaß jedes hanga. s' geit jo ka Maahd mäh un kann Kneecht.
Maschina muaß mer schalta kenna, un uff da Bulldog] muaß a 's Weib. Da ganza Dooch geit's ebbes z'renna. 's Gschäft isch der aanzich Zeitvertreib. Was ward uff so amm Jfeaf net triewa! 's Haamacha schdäht grod vor der Diar; Ähret, Ebira, Zuekerriewa, Oubst, Schnaps un 's klaa und groaß Getiar. Duat se na Juchend noch einfinda, na kummt se alleweil zletsdida drou. Mer muaß so goar zu oorich schinda. Ka Mensch kou mäh als was er kou! Wa, so a Dooch gäht viel zu waale, jeds schnachelt, daß mer ferdich ward: der Mou, der Bulldog, d' Kind un's Fraale. Ka Wunder, daß der Järch als plärrt: ,Des Lumbazaich, dia Schputnicksacha, desch doch a rechter Allmachtsschund! Däta s' am liawer Deechlich macha mit värzich oder fuffzich Schdund!' Und doch geit's aa noch guate Schdindlich. Am Sunndich gäht mer nei der Kärch. Der Kärcheschloaf — wie d' Predich grindlich! - isch halt der bescht Schloaf, denkt der Järch. Nach därra Weisheit lebt er fleißich. Er sätzt sou schdill un schläft sou guat bis ,Amen' haaßt um zähn Uhr dreißich. Na faßt er an ganz neia Muat. Er lupft se hoach, ganz leicht un heftich, schdäht mannhaft, fromm un bolzagrad un falt sa Hend un dankt recht kräftich fer so a Schdund voll Kraft un Gnad. Nachmittogs lefft er uff da Acker, guckt newabei sa Wäldle ou. Der Huund däff miit, die junga Racker - d' Fraa bleit dahamm, wall s' nimme kou. Denn wenn der Järch sä Schläfle feiert un seecht die KärdiabenMidi ou un underm Wort sa Kraft emeiert, hangt d' Marie in der Kicha-drou. Sie schafft un schpringt un richt da Broata, läicht Schbätzlich ei und mecht Salot. Sie holt an Mouscht vom guata, schpoata, un zwischenei wärd 's Kindle bod. Jetz flannt's. Na muaß halt d' Mamma träaschta mit Schbielzeich un mit guata Wort. Der Hounichschnuller träascht am äaschta. Un sou gäht's allweil, allweil fort. Schnell noch da Diisch deckt. Mer kou essa. Mer häart's un siehat's wie's jedem schmeckt. Doch des isch allemoal scho vergessa wenn d' Marie in der Schpialbrieh schteckt. 's geeb noch a manchs von Jung un Alta, vom Frankaland un sanna Leit. Doch will i jetz man Schnowel halta. Gnuach, maane, howe babbelt heit. Aas will e awwer doch noch soocha - i waaß net, was ihr driiwer denkt, 's isch mer aa gleich. Mir leit 's im Moocha. Fer Dummheit ward mer jo net ghenkt. Jetz wella d' Velker mit Raketa, wu hechschte Weisheit herrlich throant so hinda rum da Moand betreta - mir sann doch scho immer hinderm Moand! Sell mer doa haila oder lacha, daß mer se groad fer nix sou schlaucht? Dia briita se bloaß zu uns uffmacha, na hättes alles, was mer braucht! Freilich, mer kou 's a anderscht deite. Doch na isch äarscht ganz gfährlich bschtellt. Moandsucht woar friher a seltes Leida - moandsichtich isch heit die ganz Welt!
|
|||